Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny
  Która samą siebie żłobiła,
  Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej
  Tam na górze są ponoć równiny.
  
  I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy
  Sama biorąc na siebie cień zboczy...
  
  Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije
  Własna w czeluść ciągnie go siła,
  Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny
  Jest i będzie, będzie jak była,
  
  Bo źródło
  Bo źródło
  Wciąż bije.
  
  A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień
  Tej rzeki historia, tych brzegów
  Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych
  Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.
  
  A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina,
  Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...
  
  Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu,
  Woda syczy i wchłania, lecz żyje
  I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni,
  Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,
  
  Bo źródło
  Bo źródło
  Wciąż bije.
  
  I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła
  Pod kożuchem brudnej zieleni,
  Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika
  Niewidoczne bagienne są sidła.
  
  Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki,
  Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!
  
  Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna,
  Niech się sypią lawiny kamieni!
  I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów,
  Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni
  Jak nie rzeka podziemna?
  Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje-
  
  Bo źródło
  Bo źródło
  Wciąż bije.