Kiedy góral umiera,
   To góry z żalu sine
   Pochylają nad nim głowy,
   Jak nad swoim synem,
   Las w oddali szumi mu
   Odwieczną pieśń bukową,
   A on długo sposobi się
   Przed najdalszą drogą.
  
   Kiedy góral umiera,
   To nikt nad nim nie płacze
   Siedzi, czeka aż kostucha
   W okno zakołacze.
   Oczy jeszcze raz podniesie
   Wysoko do nieba,
   By pożegnać góry swoje,
   By im coś zaśpiewać
  
   Góry moje, wierchy moje,
   Otwórzcie swe ramiona.
   Niech na miękkim mchu posłaniu
   Cichuteńko skonam.
   Ojcze mój, halny wietrze,
   Powiej ku północy,
   Ciepłą, drżącą twoją dłonią
   Zamknij zgasłe oczy,
   Bym mógł w ziemię wrosnąć,
   Strzelić potem do słońca smreczyna,
   I na zawsze szumieć już
   Nad moją dziedziną.
  
   Kiedy góral umiera,
   To dzwony mu nie grają.
   Cicho wspina się pod bramy
   Góralskiego raju.
   Tylko strumień na kamieniach
   Żałobną nutę kładą,
   Tylko nocka chmurnooka
   Górom opowiada
  
   Góry moje...
  
   A gdy góral już umrze,
   To nikt nie układa baśni,
   Tylko w niebie roziskrzonym
   Mała gwiazdka gaśnie.
   Ziemia twarda, szorstką ręką
   Tuli go do siebie
   By na zawsze mógł pozostać
   Pod góralskim niebem.