Sadźmy, przyjacielu, róże!
   Długo jeszcze, długo światu
   Szumieć będą śnieżne burze,
   Sadźmy je przyszłemu latu!
  
   My, odbici z niw rodzinnych,
   Może ich nie ujrzym kwiatu,
   A więc sadźmy je dla innych,
   Szczęśliwszemu sadźmy światu!
  
   Jakże los nasz piękny, wzniosły!
   Gdzie idziemy - same głogi;
   Gdzieśmy przeszli - róże wzrosły,
   Więc nie schodźmy z naszej drogi!
  
   Idźmy, szczepmy! Gdy to znuży,
   Świat wiecznego wypocznienia
   Da nam milszy kwiat od róży:
   Łzy wdzięczności i wspomnienia.