Długo mnie nie było w domu, niby nie ma żadnych zmian,
   Lecz naprawdę nie ma komu, komu moje morze dam.
   Nie ma komu, nie ma komu, komu dać to morze mam.
  
   Długo mnie nie było w domu, długo mnie zatrzymał świat
   I od tego wód ogromu czegoś mi w tym domu brak.
   Nie ma komu, nie ma komu, tylko ostry, cierpki smak.
  
   Może byłem tam za długo o tych parę zwykłych dni?
   W każdym kącie wieje nudą, nie ma komu zamknąć drzwi.
   Nie ma komu, nie ma komu i sam muszę zamknąć drzwi.
  
   Długo mnie nie było w domu, ale wracać muszę znów
   Do błękitnych wód ogromu, niech pilnuje moich snów.
   Nie ma komu, nie ma komu wyrzec paru zwykłych słów.
   Nie ma komu, nie ma komu wyrzec paru ciepłych słów.